Konitsa trip (by G. Margaritis)

9 05 2008

Μαθήματα καγιάκ

Ακόμα και αν κοιμόμουν, τέτοιο όνειρο δεν θα έβλεπα…

Η ιδέα έπεσε για πρώτη φορά στην εκδρομή των Τζουμέρκων: δεν πρέπει να πάει χαμένο το 4ήμερο της πρωτομαγιάς είπαμε με το Σπύρο και κατόπιν εσωτερικών συνεννοήσεων καταλήξαμε στην ομάδα. Η οδηγία του Σπύρου ξεκάθαρη: δεν θα πρέπει να ξεπεράσουμε τα πέντε άτομα αν θέλουμε να κάνουμε ‘ζωηρά’ ποτάμια.

Έτσι η ομάδα που θα αποτελούσε την πρωτομαγιάτικη αποστολή απαρτίζονταν από το Σπύρο, το Γιώργο, τη Χριστίνα (που αν ήθελε ας έκανε και αλλιώς) και το Νίκο, που ξέραμε ότι δεν αρνείται ποτέ νέες καγιακίστικες προτάσεις – προκλήσεις. Στην υποστήριξη, σταθερή αξία η Ελένη και ο Σούτς, γνωστοί πλέον supporters εντός και εκτός Ελλάδος.

Προορισμός, tour στα ποτάμια της Πελοποννήσου. Σελινούντας, Ερύμανθος και Άνω Λούσιος. Η Μεγάλη Εβδομάδα θα ήταν εβδομάδα αναβρασμών, συζητήσεων, μελέτης, περισυλλογής και προπόνησης για πολλούς από εμάς. Έπρεπε να το χωνέψουμε, μαζί με το πασχαλινό αρνάκι, ότι αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τις κλασικές διαδρομές του Λούσιου-Αλφειού, Ευήνου και Αράχθου θα έπρεπε επιδείξουμε πλέον αποφασιστικότητα.

28 Απριλίου του Αγίου Γεωργίου και το ραντεβού δίνεται σε γνωστή καφετέρια του Κολωνακίου για τις λεπτομέρειες. Καθώς προσεγγίζαμε το Κολωνάκι, λέω στη Χριστίνα μήπως να πάμε βόρεια. Δηλαδή, μου λέει, που εννοείς; Στην Κόνιτσα της λέω, αφού το είδες και μόνη σου μια εβδομάδα πριν ότι τα ποτάμια της Πελοποννήσου δεν έχουν νερό. Κοίτα μου λέει Γιώργο, αν θέλεις να πάμε για πίττες ευχαρίστως, αλλά δεν φαντάζομαι να εννοείς σοβαρά κάτι άλλο. Σκέφτηκα πως μάλλον είχε δίκιο και δεν απάντησα.

Αφού συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων με το Σπύρο και την Έλενα, ξάφνου γυρνάει ο Σπύρος και μου λέει ‘’θα σου κάνω μια πρόταση που θα σε τρελάνει τελείως’’. Να ακούσω του απαντώ, κοιτάζοντας τον κατάματα.

Και η βόμβα έσκασε ‘’λέω να πάμε στη μέκα του καγιάκ για την Ελλάδα στην Κόνιτσα και να κάνουμε την πρώτη ημέρα τον Γόρμο, τις επόμενες δύο τον Αώο και την τελευταία τον Μετσοβίτικο. Έτσι και αλλιώς αυτή την εποχή μόνο εκεί έχει νερά’’.

Στην αρχή δεν ακούστηκε τίποτα. Η Χριστίνα κατάφερε να αναφωνήσει το γνωστό ‘’τι εννοείς;’’. Το δικό μου στομάχι είχε γίνει γαρδούμπα, πλημμυρισμένο από αυτά τα παγωμένα υγρά που νοιώθουν όσοι παρακολουθούν ταινίες τρόμου ή είναι ερωτευμένοι. Το μυαλό όμως έκανε ήδη το πρώτο πέρασμα του Αώου και έτσι η γλώσσα λύθηκε και ο Σπύρος έλαβε θετική απάντηση.  Η Χριστίνα βέβαια, που για δεύτερη φορά μέσα σε δύο ώρες δέχονταν την ίδια πρόταση, μη μπορώντας να κάνει και αλλιώς, είπε ‘’πάμε και βλέπουμε, το πολύ, πολύ να το ρίξουμε στην πεζοπορία’’. Θα ήταν για όλους μας η πρώτη φορά.

Την ενημέρωση του Νίκου για την αλλαγή του πλάνου, την ανέλαβα προσωπικά.

Κρίμα Νίκο, πήγε χαμένη, προς το παρόν, η διδακτορική διατριβή – προεργασία που έκανες μεσοβδόμαδα από το google earth για τον Σελινούντα.

Στο τηλέφωνο την επόμενη μέρα για πρώτη φορά θα άκουγα αυτόν τον γενναίο καγιάκερ να τηρεί σιγή ασυρμάτου αρχικά και στην συνέχεια να μου απαντά ‘’δώσ’ μου δυο ώρες να το σκεφτώ’’. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο κρίσιμο και τολμηρό θα ήταν το όλο εγχείρημα, αφού ο Νίκος δεν είχε αρνηθεί, αλλά ούτε είχε διστάσει ποτέ έως τώρα σε καμιά πρόταση.

Σε δύο ώρες ο Νίκος επιβεβαίωσε τη φήμη και θα ήταν το τέταρτο μέλος της παρέας.

Συμφωνήσαμε ότι στα υπόλοιπα παιδιά της παρέα δεν θα λέγαμε τίποτα για την αλλαγή του πλάνου, γιατί μάλλον θα μας περνούσαν για τρελούς (και δεν ήμασταν σίγουροι ότι θα είχαν και άδικο!). Στο Φενερλή μάλιστα είπα ότι θα πηγαίναμε για πίττες στα Ζαγοροχώρια.

Ο Σπύρος με την Έλενα είχαν ήδη φτάσει στην Κόνιτσα από την Τετάρτη το μεσημέρι. Εμείς συναντηθήκαμε με το Νίκο στο Ρίο αργά το απόγευμα της Τετάρτης, όπου και επιβιβαστήκαμε στο γνωστό πλέον για της off-road, all-weather, all-in-one επιδόσεις του τροχοφόρο του Νίκου, Romobil (ένα Seat Alhabra). Η στάση στην Αμφιλοχία για τα χειρότερα σουβλάκια του κόσμου απαραίτητη, όπου, προς ευχάριστη έκπληξη, συναντήσαμε τον Κόλια, τον Μπάμπο και τον Χειμώνα, που ανηφόριζαν και αυτοί για τον Αώο, τον οποίο θα κατέβαιναν τις επόμενες ημέρες με την παρέα του Teamadara και του Metavasi team. Τι ωραία που είναι να γεμίζουν τα ποτάμια μας και από Έλληνες καγιάκερς

Στη μια και κάτι φτάσαμε επιτέλους στην Κόνιτσα. Αγκαλιές και φιλιά με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, συζήτηση για την στάθμη του νερού που θεωρήθηκε ιδανική (1.30 στον Υδροδείκτη της Κόνιτσας) και γρήγορα στα κρεβάτια, αύριο θα είναι μια μεγάλη ημέρα.

Το ξενοδοχείο δίπλα στο γεφύρι της Κόνιτσας ήταν πραγματικά η καλύτερη επιλογή. Μπράβο Ελένη, σε ευχαριστούμε. Άκουγα κάθε βράδυ από το παράθυρο του δωματίου των Αώο να κυλά. Το πιο όμορφο νανούρισμα του κόσμου.

Μέναμε σε μια υπέροχη πεντάκλινη μεζονέτα με wi-fi παρακαλώ και τζάκι που το βράδυ μπροστά στη φωτιά του, για ώρες πολλές φιλοξενούσε τις αξιολογήσεις της ημέρας που πέρασε, τα κοινωνικά σχόλια, τα σχέδια και τα όνειρα μας.

Ημέρα 1η,

Είσοδος: Διστρατιώτης, ο Κουκουμανίρης

Έξοδος: Παλιοσέλι Αώου

Παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειές μας κατά το προηγούμενο βράδυ να μεταπείσουμε το Σπύρο για να κάνουμε κάτι πιο εύκολο την πρώτη ημέρα, νωρίς το πρωί βρεθήκαμε να παίρνουμε πρωινό και να φορτώνουμε τον εξοπλισμό στα αυτοκίνητα με προορισμό τον Διστρατιώτη τον Κουκουμανίρη. Το πρώτο ποτάμι που θα έκανα με ονοματεπώνυμο. Το βενζινάδικο στην Κόνιτσα ήταν κλειστό λόγω Πρωτομαγιάς και έτσι με τη λιγοστή βενζίνη που μας είχε απομείνει ξεκινήσαμε για την είσοδο του Κουκουμανίρη. Η διαδρομή στους πρόποδες του Σμόλικα μαγευτική, με πληθώρα ρεμάτων να κυλούν προς τον Αώο και την επιβλητική Γκαμήλα να μας συντροφεύει. Η ημέρα ιδανική, ήλιος και υψηλή θερμοκρασία.

Με το που μπήκαμε στο ποτάμι έφτασε και η πολυμελής πλέον ομάδα του Teamadara, που θα έκανε την ίδια ακριβώς διαδρομή.

Ο Κουκουμανίρης, με χαμηλή στάθμη, κάπως άτσαλος, με πολλά βράχια και μικρές σκάλες ήταν σίγουρα η ιδανική προθέρμανση για τον Αώο. Η ομάδα, αν και μαγκωμένη στην αρχή, γρήγορα βρήκε τους ρυθμούς της. Ο Σπύρος, ανασηκώνοντας για λίγο το κεφάλι και προτάσσοντας το χέρι του στο κράνος, διάβαζε με χαρακτηριστική άνεση τα επόμενα μέτρα του ποταμού και ενημέρωνε του υπολοίπους. Πριν καλά-καλά το συνειδητοποιήσουμε, ο Κουκουμανίρης μας οδήγησε στη αγκαλιά του Αώου. Ολιγόλεπτο διάλλειμα για τσιγάρο και πίσω στα σκάφη για τα πέντε πρώτα περίπου εύκολα χιλιόμετρα.

Κάτω από τα Άρματα, μια αλληλουχία περασμάτων μας ανάγκαζε να μαζευόμαστε στα έντυ και να συμφωνούμε την επόμενη κατάλληλη γραμμή που θα παίρναμε πλέον ένας-ένας. Σε τρία μάλιστα περάσματα κρίθηκε απαραίτητος ο έλεγχός τους από όλη την ομάδα και έτσι αφού τα επιθεωρήσαμε, τα ασφαλίσαμε και βιντεοσκοπήσαμε την πορεία του καθενός.

Χωρίς απρόοπτα ‘’πυροβολήσαμε’’ και το τελευταίο πέρασμα των Αρμάτων και στο eddy αμέσως μετά κάναμε στάση για να γιορτάσουμε αυτή την μεγάλη επιτυχία της ομάδας μας.

Σε λίγο βλέπαμε πλέον την Ελένη στη γέφυρα στο Παλιοσέλι να περιμένει ως μια άλλη Πηνελόπη τον Οδυσσέα της.

Πριν καλά-καλά φορτώσουμε τα σκάφη έφτασε και η ομάδα του Teamadara, μέλη της οποίας έσπευσαν να μάθουν για τις εντυπώσεις μας.

Η επιστροφή στη Κόνιτσα επεισοδιακή μιας και που το Romobil, χωρίς βενζίνη πλέον, ίσα – ίσα που κατάφερε να φτάσει μέχρι το ξενοδοχείο. Ο Νίκος μάλιστα αστειευόταν ότι το πιο αγχωτικό γεγονός της ημέρας ήταν η βενζίνη και όχι η κατάβαση.

Παρά τη μεγάλη μας πείνα, ανηφορήσαμε το μονοπάτι πάνω από το φράγμα της Κόνιτσας για να δούμε τα τελευταία τρία χιλιόμετρα του Αώου πριν την κλασική του έξοδο.

Ακολούθησε εορταστικό γεύμα στην Κλειδωνιά χωρίς πατάτες και ψωμί – ο καημός της Ελένης – μιας και στην γνωστή αυτή ταβέρνα το μεσημέρι είχαν κάνει επιδρομή για πρωτομαγιάτικο γεύμα οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής.

Το βράδυ, με τσάι δίπλα στο τζάκι, αξιολογήσαμε με τη βοήθεια του βίντεο την απόδοση του καθενός και σχεδιάσαμε την επόμενη μέρα.

Ημέρα 2η,

Πρωί

Είσοδος: 500 μέτρα πάνω από το Φράγμα της Κόνιτσας

Έξοδος: Γεφύρι Κόνιτσας – μπροστά στο ξενοδοχείο μας

Με μια γλυκιά κούραση σηκωθήκαμε το πρωί και πήραμε το πρωινό μας στο ξενοδοχείο. Οι ρυθμοί σήμερα χαλαροί, έτσι και αλλιώς, για το πρωί είχαμε επιλέξει να κάνουμε προπόνηση στο τελευταίο τμήμα του Αώου, που είχαμε δει την προηγούμενη μέρα. Μέσα σε μια ώρα και κάτι ήμασταν μπροστά στο eddy του ξενοδοχείου αφού πρώτα είχαμε κάνει από δύο φορές ένα πέρασμα, είχαμε ‘’καθαρίσει’’ το φράγμα και είχαμε παίξει σε ένα ιδανικό playspot, ικανό να σηκώσει τόσο το nomad όσο και τo burn στον αέρα.  

Αράξαμε βρεγμένοι όπως ήμασταν για καφέ και μετά από δύο ώρες φορτώσαμε τα σκάφη και αναχωρήσαμε για Αρίστη.

Είχε πάει τρεις το μεσημέρι και πεινούσαμε, στάση λοιπόν στην πλατεία της Αρίστης για πίττες. Γυμνόστηθοι, άλλοι με βερμούδες και άλλοι με στολές νεοπρέν τραβήξαμε την προσοχή των τουριστών που απολάμβαναν, όπως και εμείς, τα εδέσματα της Αρίστης. Κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι μήπως οι καγιάκερς είναι η εξέλιξη των χίπης.

Ο Νίκος μάλιστα, μιας και βρήκε κάποιες γνωστές του από τη δουλειά, αποφάσισε να πέσει χωρίς ιδιαίτερους δισταγμούς και ντροπές στο φαγητό τους περιμένοντας παράλληλα για την πίττα του.

Απόγευμα

Είσοδος: Πηγές Βοϊδομάτη – Κάτω από το χωριό Βίκος

Έξοδος: Γεφύρι Αρίστης

Στις τέσσερις αποφασίσαμε ότι αν θέλαμε να κάνουμε το Βοϊδομάτη από τις πηγές του έως την Αρίστη, θα έπρεπε να ξεκινήσουμε άμεσα. Πίσω στα αυτοκίνητα λοιπόν και σε 10 λεπτά ήμασταν στο χωριό Βίκος. Με το που αποβιβαστήκαμε και είδε ο Νίκος τις Πηγές από ψηλά αναφώνησε ‘’τι λέτε ρε μπιπ…,εκεί κάτω θα κατέβουμε;’’. Σε 10 λεπτά κατηφορίζαμε τις πρώτες στροφές του μονοπατιού. Ταλαιπωρημένοι τουρίστες, που μόλις είχαν διασχίσει το φαράγγι του Βίκου και ανηφόριζαν το μονοπάτι, μας κοιτούσαν με βλέμμα απορίας και μας έγνεφαν κουράγιο. Μετά από 45 λεπτά σκληρής κατηφόρας ο Σπύρος και ο γράφων είχαμε φτάσει στις πηγές. Εκεί σκέφτηκα για πρώτη φορά ότι η Χριστίνα θα έβρισκε την κατάλληλη αφορμή για να με χωρίσει. Σε λίγο έφτασαν η Χριστίνα με τον Νίκο, ξαναμμένοι και οι δύο λες και είχαν κάνει 4 ώρες σκληρού σεξ κάτω από τον καυτό ήλιο.

Μετά από μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες, μπήκαμε, βιαστικοί πλέον, στο ποτάμι, κατά τις πέντε το απόγευμα. Η στάθμη και πάλι ιδανική. Αν και δεν είδαμε πουθενά υδροδείκτη, το ποτάμι είχε αρκετά μεγάλο όγκο νερού για να γίνονται όλα του τα περάσματα. Ο Βοϊδομάτης ήταν ίσως το ωραιότερο ποτάμι που έχω κάνει ποτέ. Πεντακάθαρο, με περάσματα που οι δυσκολίες τους δεν ξεπερνούν τον 4ο βαθμό, σίγουρα μας αποζημίωσε για τη δύσκολη πρόσβασή του, αν και ο Νίκος δήλωσε ότι θα τον ξανακάνει μόνο με την υποστήριξη γαϊδουριού! Εδώ η ομάδα συνειδητοποίησε και τις δυσκολίες που έχει η επιλογή του portage. Στο δεύτερο πέρασμα του Βοϊδομάτη, δύο από τα μέλη της, έκριναν πως λόγω των αρνητικών τοιχωμάτων μιας ράμπας-σωλήνα από την οποία περνάει όλο το νερό, ότι δεν θα ήθελαν να το κάνουν και έτσι το πέρασαν από έξω. Μετά τη «μικρή» ταλαιπωρία, δεν ξαναέγινε, περιέργως, λόγος για portage. Μέσα σε δύο ώρες, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες, βρισκόμασταν πλέον στην γέφυρα της Αρίστης, κουρασμένοι αλλά πανευτυχείς.

Ακολούθησε άλλο ένα εορταστικό γεύμα στο Μεγάλο Πάπιγκο και το βράδυ πάλι μαζευτήκαμε γύρο από το τζάκι για την κλασική αξιολόγηση και τον προγραμματισμό.

Ημέρα 3η,

Prescouting Κερασοβίτικου &

Κατάβαση Σαραντάπορου: Είσοδος Γέφυρα Λ/Γ Σπηλιοτόπουλου, Έξοδος 4 χλμ μετά

Καφεδάκι και συζήτηση με τα παιδιά του Metavasi team το πρωί στο ξενοδοχείο μας, όπου είχαν έρθει και εκείνα να μείνουν από το προηγούμενο βράδυ και κατά τις 11:00 αναχώρηση για Κερασοβίτικο.

Μετά από ένα σκασμένο λάστιχο στο romobil και την γρήγορη αντικατάστασή του, φτάσαμε στους πρόποδες του Σμόλικα στο χωριό Αγία Παρασκευή ή αλλιώς Κεράσοβο, όπως θα ήθελαν να το αποκαλούν οι ντόπιοι . Πριν προλάβουμε να αποβιβαστούμε από το αυτοκίνητο, τσακωνόντουσαν ήδη στο καφενείο για το ποιος θα μας πρωτοκεράσει καφεδάκι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα ανθρώπους που παρά την προχωρημένη ηλικία τους και την απομόνωση του χωριού τουςτους, αποκαλούσαν τα σκάφη μας με την σωστή του ονομασία – Καγιάκ – ούτε βάρκες, ούτε κανό, ούτε rafting. Ο ιδιοκτήτης μάλιστα του καφενείου μένει για έξι μήνες κάθε χρόνο στο Saltzburg της Αυστρίας,τον «Σμόλικά του» όμως δεν τον αλλάζει με τίποτα. Είναι βαθιά μέσα στη ψυχή του. Οι κάτοικοι του χωριού έσπευσαν να μας δώσουν ο ένας μετά τον άλλο οδηγίες για το που θα έπρεπε να μπούμε στο ποτάμι. Ένας μάλιστα υψώνοντας τον τόνο της φωνής του για να επιβληθεί στους άλλους μας έλεγε επανειλλημένα ‘’εμένα θα ακούσετε είμαι κυνηγός εγώ, θα πάτε στον Κακόλακκο, εκεί είναι οι καταρράκτες και θα κατέβετε σφαίρα μέχρι το χωριό’’. Από ευγένεια και μόνο ακολουθήσαμε τις οδηγίες τους και έτσι βρεθήκαμε να κάνουμε στην ουσία prescouting του άνω Κερασοβίτικου, ενός απαιτητικού ποταμό-χειμάρρου που αν κάποιος τον πετύχει με νερό πρέπει να έχει μεγάλο ενδιαφέρον για καγιάκ απαιτήσεων. Έτσι και αλλιώς, ο Κερασοβίτικος δεν είχε νερά.

Αφού προσγειωθήκαμε στην πραγματικότητα, αναχωρήσαμε για τον Σαραντάπορο.

Σε λίγο φτάσαμε στην είσοδο του ποταμού στη γέφυρα ‘’Λ/Γ Σπηλιοτόπουλου’’ η αλλιώς Σαραντάπορου. Η στάθμη εδώ, ιδανική, στη γέφυρα εξόδου ο υδροδείκτης έδειχνε 1μ και 30 εκ. Αφού φορέσαμε τα βρεγμένα από τις προηγούμενες ημέρες, ρούχα μας, ξεκινήσαμε την κατάβαση με την ίδια πάντα τακτική. Χωρίς να συναντήσουμε ιδιαίτερες δυσκολίες πλην ενός boulder garden συνολικού μήκους 500 μέτρων δυσκολίας 3 συν, ο Σαραντάπορος προσέφερε την ιδανική αποθεραπεία για το τριήμερο. Σε μια ώρα και κάτι είχαμε διανύσει τα 4 χιλιόμετρα της διαδρομής και ήμασταν στην γέφυρα της εξόδου.

Νωρίς το απόγευμα ήμασταν πίσω στην Κόνιτσα για φαγητό και χαλάρωση στο ξενοδοχείο. Πόσο σημαντική είναι η καλή παρέα!!!

Ημέρα 4η και τελευταία.

Την επόμενη ημέρα, με βαρεία καρδιά, αλλά γεμάτοι από εμπειρίες έπρεπε να αναχωρήσουμε για την Αθήνα. Άλλη μια εκδρομή είχε ολοκληρωθεί.

Τελικά, σε μια τέτοια εκδρομή δεν βελτιώνεις μόνο το τεχνικό σου επίπεδο ή την ψυχολογία σου, ούτε μόνο δένεσαι παραπάνω με τους φίλους σου. Σε μια τέτοια εκδρομή, έχω την αίσθηση ότι γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

Σας αγαπώ πολύ όλους

Γ.Μ.

Τα highlights και οι δηλώσεις – ατάκες του 4ημέρου

  • ‘’Είμαι άρρωστος τελικά με το καγιάκ’’.
  • ‘’Το έχω το Nose breaker (ένα από τα πιο διάσημα περάσματα στον κόσμο), εεε μου πάει εννοούσα’’.
  • ‘’ρε μπουφάρεις;’’.
  • Η Χριστίνα που βλέποντας κάθε βραχάκι στη μέση του ποταμού μετά την κατάβαση του Αώου ρωτούσε ‘’θα το κάνουμε portage;’’. Και η λυτρωτική απάντηση δεν ήρθε ποτέ.
  • Καλά εμείς με τέτοια παρέα ήταν σχεδόν δεδομένο ότι θα περνούσαμε ονειρεμένα, ότι ο Σουτς όμως θα εξαφανίζονταν συνεχώς λόγω γνωστής Κονιτσιότισσας γκόμενας ποιος θα το περίμενε;
  • ‘’Τα περάσματα είναι εύκολα αρκεί να τα δεις ευθεία’’.
  • ‘’είμαστε άνετοι, απροβλημάτιστοι’’.
  • Η κατάβαση του Νίκου στο φράγμα χωρίς κουπί χωρίς να ανατραπεί!

Actions

Information

2 responses

16 05 2008
gmargaritis

Να ξαναοργανώσουμε μια αντίστοιχη εκδρομή Να ξανά οργανώσουμε μια αντίστοιχη εκδρομή με το που αναρρώσεις Σπύρο.

1 06 2008
Nikos Mavris

Γιώργο μόλις το ανακάλυψα και το διάβασα το άρθρο. Χαίρομαι πάντα να διαβάζω για τέτοιες περιπέτειες στα ελληνικά ποτάμια ίδίως όταν είναι από Έλληνες καγιάκερς.
Σπύρο, περαστικά. Σύντομα πίσω στα ποτάμια.
N.M.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: