Άνω Λούσιος- Και τελικά έγινε… by G.Margaritis

18 09 2008

Και τελικά έγινε.

 

Πάνε αρκετά χρόνια από τότε που πρωτοάκουσα για τoν Άνω Λούσιο και η ενέργεια του ποταμού αυτού λειτούργησε για εμένα έκτοτε ως ξελογιάστρα δύναμη. ‘’Ποτάμι στενό και γρήγορο με συνεχόμενη δυσκολία, σπορ διαδρομή’’ μου είχαν πει και η φαντασία μου είχε πλάσει περάσματα τεχνικά, δύσκολα και επικίνδυνα.

Τα τελευταία χρόνια η ιδέα της κατάβασης του Άνω Λούσιου είχε αρχίσει να ωριμάζει αρκετά. Το όνομα του ακούγονταν ολοένα και περισσότερο στις συναντήσεις της παρέας.

Πλέον η κατάβαση του Άνω Λούσιου είχε αρχίσει να ξεφεύγει από την σφαίρα του φανταστικού και γίνονταν σιγά-σιγά μια ισχυρή επιθυμία.

Θέλετε όμως το τεχνικό μου επίπεδο, θέλετε η φήμη του συγκεκριμένου ποταμού, θέλετε η έλλειψη κατάλληλης παρέας που θα μπορούσε να ηγηθεί στο ποτάμι αποτελούσαν όλα έως τώρα τροχοπέδη στην πραγματοποίησή του.

Δειλά-δειλά πέρυσι ‘τολμήσαμε’ με κάποιους φίλους μου να μπούμε στο τελευταίο του τμήμα, από τους Μύλους. Και παρόλο που ο απολογισμός μας βρήκε με έναν βγαλμένο ώμο (του Νίκου) και τρεις ώρες κατάβασης για ένα με ενάμιση χιλιόμετρο τρίτου βαθμού ακόμη θυμάμαι τα έντονα συναισθήματα της Κάθαρσης, Λύτρωσης και Υπεροχής που ένιωσα περνώντας πάνω από το τελευταίο στόπερ στο Ατσίχολο.

Από τότε πέρασε ένας χρόνος, ένας χρόνος που στη παρέα προστέθηκαν νέα αλλά πιο έμπειρα μέλη ένας χρόνος που έγιναν περισσότερα μα και πιο απαιτητικά ποτάμια και έτσι αποφασίσαμε ότι θα άξιζε το κόπο να φλερτάρουμε ξανά με το συγκεκριμένο ποτάμι.

Η φετινή άνοιξη μας βρήκε και πάλι στους Μύλους. Αυτή την φορά όμως το ποτάμι μας φάνηκε διαφορετικό, αρκετά διαφορετικό, η διαδρομή που ένα χρόνο πριν μας είχε φανεί μεγάλη και δύσκολη τώρα είχε τελειώσει νωρίτερα από ότι θέλαμε. Η φλόγα είχε πλέον ανάψει για τα καλά. Αισθάνθηκα τότε ότι με λίγη ακόμη προπόνηση θα φτάναμε ακόμη πιο κοντά στη είσοδο, στην Αρχαία Γόρτυνα.

Προπόνηση λοιπόν, αλλά που? αφού η season του καγιάκ είχε ήδη φτάσει στο τέλος της. Και επειδή θαύματα δεν γίνονται (αν δεν πάει το νερό στο καγιάκερ πάει ο καγιάκερ στο νερό) η σχολή του Simon στη Slovenia (Gene17) θα έδινε την κατάλληλη λύση. Μετά από παρότρυνση του Σπύρου βρεθήκαμε μέσα στον Αύγουστο για μια εβδομάδα με τα καγιακ μας στον Soca να ακολουθούμε τις γραμμές του Matt Tidy. Μια εβδομάδα λοιπόν που θα αποτελούσε την ιδανική προετοιμασία για ακόμη πιο απαιτητικά ποτάμια.

Στο μεταξύ ο Σπύρος με τη μεθοδικότητα και την επιμονή που τον διακρίνει προπονούνταν σκληρά και μέρα με την μέρα δυνάμωνε ολοένα και περισσότερο τον τραυματισμένο ώμο του. 

Πέμπτη 4/09/08

Σε συνάντηση με τον Σπύρο αποφασίζουμε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για μια πρώτη γνωριμία με τον Άνω Λούσιο δεδομένης της χαμηλής του στάθμης, και ορίζουμε το Σάββατο 06/9/08 ως ημερομηνία κατάβασης. Συμμετέχοντες θα ήταν ο Σπύρος που θα ηγούνταν της ομάδας μιας και πέρα την τεχνική του κατάρτιση ένα προηγούμενο καλοκαίρι τον κατέβαινε καθημερινά και αποτελούσε πλέον HomeRun για αυτόν, Ο τολμηρός Βασίλης που χρόνια πριν τον είχε κατέβει με monoraft θα προσπαθούσε αυτή τη φορά με καγιάκ, ενώ για την Χριστίνα, τον Νίκο και εμένα θα ήταν η πρώτη φορά.

 

Παρασκευή 05-09-08

Μόλις μια μέρα πριν ο Νίκος είχε φτάσει στη Κυλλήνη όπου θα έβλεπε μετά από καιρό την σύζυγο και τα παιδιά του και θα περνούσε 4 υπέροχες ημέρες μαζί τους αλλά το τηλεφώνημα μου χάλασε την οικογενειακή τους γαλήνη. Νίκο του λέω ξέρω ότι δεν μπορείς να έρθεις το Σάββατο στον Άνω Λούσιο αλλά έτσι και αλλιώς για άλλο πράγμα σε πήρα τηλέφωνο. Η απάντηση του Νίκου ήταν ξεκάθαρη ‘’Ποιος δεν μπορεί να έρθει στο Άνω Λούσιο; Επειδή έχασα την τάπα του σκάφους, δεν έχω αντιανεμικό, δεν είμαι σίγουρος ότι έχω παπούτσια κτλ αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Πάρε σε 2 λεπτά να ελέγξω τον εξοπλισμό μου’’. Η απόκριση του Νίκου ήταν φυσικά η αναμενόμενη ‘’τι ώρα θα συναντηθούμε το πρωί και που Ατσίχολο ή Γόρτυνα;’’

 

Σάββατο 06-09-08

Στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας προς την Αρχαία Γόρτυνα η απάντηση του Σπύρου στην ερώτηση της Χριστίνας ‘’και πως είναι το ποτάμι Σπύρο’’ έσκασε σαν βόμβα ‘’Αγχωτικό αλλά το έχετε’’. Ο ήδη αγχωμένος Βασίλης παραμιλούσε για την ώρα που θα μπαίναμε στο ποτάμι, η Χριστίνα ξεροκατάπινε και εγώ προσπαθούσα να κάνω νόημα στο Σπύρο να ‘στρογγυλέψει’ λιγάκι τις απαντήσεις που δίνει σε τόσο καίρια ερωτήματα.

 

Το ποτάμι

Τα πρώτα 400 μέτρα κύλισαν γρήγορα και η ομάδα δοκιμάστηκε σε ότι αφορά τον συντονισμό των μελών της. Στο 1ό όμως πέρασμα μια άτσαλη, σε αυτή τη στάθμη, σκάλα ύψους ενάμιση περίπου μέτρου τα σχέδιά μας ανατράπηκαν. Ο Νίκος περνώντας το πέρασμα χρειάστηκε να κάνει μια στήριξη στο δεξί βράχο της πτώσης και ενώ προσγειώθηκε ομαλά δεν έπιασε το προκαθορισμένο έντυ στο οποίο ήμασταν συγκεντρωμένοι οι υπόλοιποι αλλά αφέθηκε και παρασύρονταν από το νερό. Με απορία τον ακολούθησα περνώντας και οι δυο μας τα 100 επόμενα  μέτρα του ποταμού που ομολογουμένως ήταν αρκετά τεχνικά. Κάποια στιγμή όμως που τον πλησίασα αρκετά μου αναφέρει ‘’ότι πρέπει να έβγαλε τον ώμο του στη πτώση γιατί δεν μπορεί κουνήσει το δεξί του χέρι’’. Μετά από αυτό είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πρόκειται για το πιο cool άτομο που έχω γνωρίσει. Ένα μικρό έντυ στα αριστερά φιλοξένησε και τους δυο μας έως ότου φάνηκαν και οι υπόλοιποι. Με σινιάλα πληροφορήσαμε το Σπύρο για το τι είχε συμβεί και εκείνος έσπευσε να βοηθήσει το Νίκο να βγει από το σκάφος. Σε πέντε λεπτά ο Σπύρος είχε βάλει τον ώμο του Νίκου στη θέση του και ξεκινούσαν και οι δυό για το νοσοκομείο της Τρίπολης. Οι εναπομείναντες τρείς θα αναλαμβάναμε την επίπονη διαδικασία της μεταφοράς των πέντε σκαφών στην Αρχαία Γόρτυνα κινούμενοι άλλοτε στο ποτάμι και άλλοτε στις όχθες.

Τέσσερις ώρες αργότερα συναντήσαμε τα παιδιά στη Τρίπολη όπου είχε ήδη επιβεβαιωθεί η σωστή αποκατάσταση του Νίκου και σφραγίσαμε την ημέρα με την κλασική ταβέρνα. Νίκο σου ευχόμαστε όλοι περαστικά, πλήρη και γρήγορη αποκατάσταση.

 

One week later

Λένε πως ‘Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό’ και η βδομάδα που πέρασε θα ήταν εβδομάδα νέων ζυμώσεων. Η ιδέα του Άνω Λούσιου είχε καρφωθεί για τα καλά στο μυαλό μου και το ατύχημα του Νίκου δεν ήταν δυνατόν να λειτουργήσει αποθαρρυντικά. Έτσι και αλλιώς θα έπρεπε να προετοιμαστώ για το 4-star assessment. Η σύνθεση της ομάδας όμως θα άλλαζε δραστικά. Στο ποτάμι θα έμπαινε ο Σπύρος και ο γράφων ενώ η Χριστίνα και η Έλενα θα αναλάμβαναν τα logistics. Ο Σούτς θα στριφογύρναγε μπας και έβρισκε καμιά νέα γκόμενα. Το επόμενο Σάββατο λοιπόν 13-09-08 μας βρήκε να ταξιδεύουμε και πάλι για την Αρχαία Γόρτυνα.

Στην είσοδο οι δυο κοπέλες μας αποχαιρέτισαν ενώ διάφοροι παραθεριστές μας τραβούσαν φωτογραφίες. Στο βλέμμα της Χριστίνας διέκρινα τότε μιαν ανησυχία ίσως να ήταν ανυπομονησία. Η προσπάθεια της όμως να μας ακολουθήσει από το μονοπάτι δεν καρποφόρησε αφού μέσα στα τρία πρώτα λεπτά ήμασταν ήδη στη πρώτη πτώση.

Δυόμιση ώρες ευτυχίας. Τόσο χρειάστηκε για να πραγματοποιηθεί η κατάβαση του Άνω Λούσιου που για χρόνια έτρεφε τα όνειρα μου.  Δυόμιση ώρες χωρίς έννοιες, χωρίς προβλήματα σε μια κατάβαση που δεν μπορώ να πω ότι με δυσκόλεψε ιδιαίτερα, τουλάχιστον με αυτή τη στάθμη, παρόλο που αναγνωρίζω ότι το συγκεκριμένο ποτάμι κρύβει παγίδες. Θέλει σίγουρα καλή ψυχολογία, καλή και μικρή παρέα και αρκετά καλή τεχνική. Στη έξοδο μας περίμεναν με ένα φαρδύ χαμόγελο δυο κοπέλες όμως δεν ήταν η Χριστίνα και η Έλενα. Κοιταχτήκαμε και απορήσαμε. Τηλεφωνήσαμε στους δικούς μας ανθρώπους για να έρθουν να μας μαζέψουν, την Χριστίνα και την Έλενα, που τόσο μας έχουν συμπαρασταθεί και θέλαμε να τις ευχαριστήσουμε. Έτσι και αλλιώς τις αγαπούμε πολύ.

 

Σε λίγες ημέρες θα ξαναπάμε στο Λούσιο για άλλο λόγο και με άλλη παρέα αυτή τη φορά. Ελπίζω να καταφέρουμε να βρούμε δυόμιση ώρες, δυόμιση ώρες ευτυχίας.

 

Μερικά από τα Highlights

Ø Το νέο BBQ της Έλενας.

Ø Το πιο νόστιμο BBQ.

Ø Η μικρή σκηνή 14 ατόμων του Σπύρου.

Ø Το φουσκωτό στρώμα της Έλενας που για να φουσκωθεί θέλει 400 Megawatt και που εμείς προσπαθούσαμε να το φουσκώσουμε με μια χειροκίνητη τρόμπα για μπαλόνια.

Ø Η ταχύτητα σερβιρίσματος καφέ της Βρένθης.

 

 

Περιμένοντας τις βροχές

 

Σας αγαπώ πολύ όλους

 

ΓΜ


Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: