Kayak trips from Greece

Greek expedition – Μηλεοπόταμος, Άραχθος, Καλλαρίτικος

Είναι Χριστούγεννα του 2004 και είμαστε μαζεμένοι όλοι στη βάση μας στον Εύηνο. Επηρεασμένοι από το γιορτινό κλίμα κάνουμε σχέδια για την χρονιά που έμπαινε. Σχεδιάζουμε, λοιπόν, ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα καταβάσεων για τον Απρίλιο, στη Βόρεια Ελλάδα. Το πρόγραμμα ξεκίναγε με τον Μηλεοπόταμο, για προθέρμανση και συνέχιζε με Μουργκάνι, κατόπιν για ξεκούραση Βενέτικο και μετά Αγραφιώτη και Κρικελοπόταμο.

Πράγματι, 10 Απριλίου ξεκινήσαμε από το Λούσιο με κατεύθυνση τα Γρεβενά κα με ενδιάμεσο σταθμό το Cannibals στον Άλιμο, όπου μόλις είχε έρθει το καινούριο μου Werner. Μετά από περίπου 7 ώρες ταξίδι φτάσαμε στην έξοδο του Μηλεοπόταμου, κάτω από το χωριό Σπήλαιο όπου κατασκηνώσαμε στην όχθη, δίπλα από το τροχόσπιτο μιας παρέας Σλοβένων που είχαν έρθει για τον ίδιο λόγο. Το πρωί είχε μια φοβερή λιακάδα, η στάθμη ήταν μέτρια και κάναμε μία απίθανη κατάβαση. Είχαμε και απώλειες βέβαια, καθώς βγάλαμε σχεδόν off την κάμερα μετά από μία προσπάθεια να περάσει στην απέναντι όχθη.

 

Το απόγευμα φεύγουμε με κατεύθυνση το Μουργκάνι για να ελέγξουμε την στάθμη καθώς θέλαμε αρκετή παροχή γιατί είχαμε μαζί μας και δύο μονοράφτ. Δυστυχώς για μας, η στάθμη ήταν χαμηλή και μετά από μια εκτεταμένη έρευνα για τις στάθμες διαπιστώσαμε ότι πολύ υψηλή στάθμη είχε η περιοχή Άραχθου-Καλλαρίτικου. Όπως καταλαβαίνεται δεν είχαμε πλέον αμφιβολία για τον επόμενό μας προορισμό. Αφού διασχίσαμε τις στροφές τις κατάρας με χιόνια, φτάσαμε, πολύ αργά το βράδυ, στη γέφυρα της Πλάκας, στον Άραχθο, όπου και κατασκηνώσαμε. Το πρωί δεν περιμέναμε να αντικρύσουμε τόσο νερό και έτσι αποφασίσαμε να πάμε μέχρι τη γέφυρα του Χαροκοπίου για να αποφασίσουμε εκεί αν θα κατέβουμε ή όχι. Φτάνοντας στη γέφυρα και μιας και ο καιρός ήταν απίθανος να μπούμε. Στο πρώτο πέρασμα, για κακή μας τύχη, και τα δύο μονοράφτ ανετράπησαν, χωρίς να καταφέρουμε να τα περισυλλέξουμε άμεσα. Καταλήξαμε να κάνουμε κατάβαση δύο άτομα, εγώ με kayak και άλλος ένας με μονοράφτ, κυνηγώντας το άλλο μονοραφτ, που βέβαια το προλάβαμε λίγο πριν τη γέφυρα του Αμπελοχωρίου. Μιας και η μέρα ήταν στραβή αποφασίσαμε να σταματήσουμε εκεί. Έπρεπε να ξεκουραστούμε γιατί την επόμενη μέρα μας περίμενε δυσκολότερη διαδρομή, του Καλλαρίτικου.

Το επόμενο πρωί φτάσαμε στη γέφυρα που ενώνει τους Χριστούς με τους Καλλαρίτες και διαπιστώσαμε ότι και αυτό το ποτάμι βρισκόταν σε άγρια κατάσταση. Έτσι καταλήξαμε να κάνουμε τα τελευταία 2.5 χλμ. του Άνω Καλλαρίτικου ως τη γέφυρα των Χριστών. Ήταν μία φανταστική διαδρομή αλπικού τοπίου με αρκετά drop και φοβερά περάσματα. Ένα πραγματικά δυνατό κομμάτι, λόγω στάθμης, πραγματικά η καλύτερη ελληνική διαδρομή που έχω κάνει.




%d bloggers like this: